Het woord ‘lab’ is een modewoord geworden dat voor van alles gebruikt wordt. Het mooie van het lab in het TextielMuseum in Tilburg is dat het nog een onvervalste werkplaats is, waar écht wordt geëxperimenteerd en geïnnoveerd. In het TextielLab staan kunstenaars en ontwerpers samen met productontwikkelaars achter de machines, om te onderzoeken wat er allemaal mee kan.
Zo zijn ze er net in geslaagd te weven met een inslag en ketting van metaal en tillen ze 3D-breien naar een hoger plan. Maar er worden ook grote stappen gemaakt op het gebied van duurzaamheid, iets wat de textielindustrie goed kan gebruiken. Ik ben fan van de vakspecialisten die er werken en interview regelmatig kunstenaars met wie ze een project aan het ontwikkelen zijn. Van Otobong Nkanga en Mae Engelgeer tot Marlou Breuls en Elmo Mistiaen.

foto Willeke Machiels
AI-kunst van Elmo Mistiaen wordt sculpturaal breiwerk
Belgisch AI-kunstenaar Elmo Mistiaen maakt ‘biomorphic outdoor fashion & weird design’. Productontwikkelaar Sarena Huizinga geeft zijn digitale creaties een tastbare vorm op de vlakbreimachine. Samen werken zij aan een sculpturaal stuk dat een alternatieve evolutie verkent.

foto Josefina Eikenaar, tekst Mijnwerk
Elmo Mistiaen is al van jongs af aan gefascineerd door insecten: “Ik zag ze als aliens die tussen ons leven.” Tijdens zijn studie Business Engineering aan de Vrije Universiteit Brussel, bleef hij in zijn vrije tijd spelen met die verbeelding. Hij begon microscopische organische vormen met behulp van AI te vergroten naar menselijke schaal en ze te assimileren in fictieve body pieces. De ontwerper in hem kreeg de overhand: sinds zijn afstuderen werkt hij aan een digitale fantasywereld, waarin hij de grens tussen mens en natuur laat vervagen.
Symbiose
Mistiaens creaties voorzien de mens van vervreemdende vormen, texturen en tools uit de insectenwereld: “Ik ben uit op de symbiose tussen die twee. Wat als wandelaars een organische rugzak hebben waar vleugels uitgroeien? Of als je een soort biomembraan draagt als tweede huid, die je beschermt tegen gevaarlijke invloeden van buitenaf? Hadden we onder andere omstandigheden ook op die manier kunnen evolueren?”
De werelden die Mistiaen bouwt, bestaan – op zijn sieradenlijn Miosis na – enkel op het scherm. Althans, tot nu toe. In het TextielLab wordt nu volop geëxperimenteerd met het tastbaar maken van die digitale creaties. Binnen het R&D-programma vormbreien heeft Mistiaen een jaar de tijd gekregen om zijn beelden samen met productontwikkelaar Sarena Huizinga te vertalen naar 3D-gebreide body art. Daarin werken de twee op een bijzondere manier samen.
Mae Engelgeer bekleedt de muren van TivoliVredenburg
Mae Engelgeer ontwierp een spectaculaire wandbekleding voor een van de nieuwe foyers van TivoliVredenburg. De productie start deze maand: er wordt geweven met een inslag én ketting van gerecycled polyester – een mijlpaal in de verduurzamingsslag van het TextielLab.

‘Abstract Notes’ wordt Engelgeers grootste werk tot nu toe, een wandbekleding van ruim 700 m2 groot, die de nu nog kale muren van de foyer bij de nieuwe entree straks een totaal ander aanzien zullen geven. “Ik heb er vroeger van gedroomd om ooit zoiets te mogen maken,” zegt Engelgeer, “En nu ben ik ineens op dat punt.”
Lees verder op TextielLab.nl
Foto Patty van den Elshout, tekst Mijnwerk
Cadence: het nieuwe meesterwerk van Otobong Nkanga
Otobong Nkanga werkte in 2013 voor het eerst in het TextielLab samen met productontwikkelaar Stef Miero. Sindsdien hebben ze samen ontzettend veel geweven. Het afgelopen jaar ontwikkelden ze een huzarenstuk voor het MoMA in New York.

Unearthed, de kleurrijke wandkledenserie die Otobong Nkanga vier jaar geleden samen met Stef Miero voor haar tentoonstelling in Kunsthaus Bregenz maakte, werd met internationale lof ontvangen. “Dan is het best spannend om voor de volgende grote opdracht met een veel donkerder kleurenpalet te beginnen,” zegt Nkanga.
Lees verder op TextielLab.nl
foto Jelle Verheijke, tekst Mijnwerk
Levende landschappen
De tentoonstelling ‘Is it alive?’ toont spraakmakende resultaten van meerjarige samenwerkingen met het TextielLab. Kunstenaars en productontwikkelaars zochten samen naar de perfecte balans tussen textiele huiden en hun aansturingsapparatuur. “Het raakt je omdat het er zo natuurlijk uitziet,” zegt curator Sjouk Hoitsma.

Vijfentwintig lange pluimen lichten op en komen in beweging zodra je binnenkomt. De wind krijgt vat op het veld vol lange grashalmen als je erdoorheen loopt. Sterker nog: de wind ben jij. In een tijd waarin kunstwerken maar al te snel het stempel ‘interactief’ krijgen, is die term hier op zijn plek: ‘I am storm’ van DRIFT reageert fysiek op de aanwezigheid van bezoekers.
Lees verder op TextielLab.nl
foto Josefina Eijkenaar, tekst Mijnwerk