Marianne Wagemaker

Je kunt er eindeloos naar kijken. Mariannes draadfiguren dansen, peinzen, troosten en hebben lief. Hun lichamen buigen mee met hun emoties. Geboren uit persoonlijke herinneringen en gegroeid uit één stuk ijzerdraad – het klosje hangt er soms nog aan. Een spotje erop en het lijnenspel krijgt nog meer kracht. Ik heb er twee, ze zijn prachtig.

Het begon met een pièce de résistance in olieverf, groter dan groot, zo uit de tuin. Er gebeurt zoveel dat inzoomen wel moet. Op een hangende knop, een trotse vuurrode tros, of steeds een andere schaduw. Het hoeft niet per se met een penseel. Borduren of knopen kan ook. Stel je voor: een zacht wollen tapijt van geraniums aan je voeten.

Ze zijn overal. Franse en Italiaanse dorpjes kunnen niet zonder ze. Maar die ene uitdrukking – achter de geraniums zitten – heeft veel voor ze verpest. Tijd voor eerherstel, vindt Marianne Wagemaker. Zij schildert ze de hemel in. Tegendraads en schaamteloos, net als de bloem zelf. Haar motto: één geranium is geen geranium. Want de schoonheid zit ’m vooral in de overvloed.

En die draadfiguren die eromheen dansen? Ook dat zijn delicate fucking flowers. Vrouwen met lef, muzen die je verwarmen, rondingen die er mogen wezen. Laat alle schroom maar varen. Geef je over aan een roodroze wolk.

---

Ode aan de geranium
Een tuin vol geraniums riep erom geschilderd te worden. De bonte kleuren, het spel van zon en schaduw, de veelheid: hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet. Het eerste doek is de bron van alle andere schilderijen. Die komen er letterlijk uit voort, als uitgelichte fragmenten van een ontdekkingsreis. Al doende wordt niet alleen de geheimtaal van de geranium ontrafeld, maar ook de drive van de kunstenaar.

---